Een (foto)rondleiding door dorp en gasthuis

Afgelopen maandag kwam er een einde aan mijn verblijf in het bergdorpje Adhikaridanda. Het gezin waar ik de afgelopen weken heb gewoond, vond het maar moeilijk dat ik weer wegging. Het is best bizar, ik zit er pas een paar weken maar voor mijn vader, hadjur-aamaa (oma) en aamaa (moeder) ben ik onderdeel geworden van het gezin. Aan het einde van mijn verblijf in het dorpje is het misschien leuk om niet in tekst maar in beeld een impressie te geven van Adhikaridanda.

Adhikaridanda

Vanuit Pokhara rijd je in ongeveer een half uurtje naar Naudanda. Vanuit daar is het een half uur lopen over bergpaadjes naar Adhikaridanda. Dat kun je te voet doen, maar je kunt ook kiezen voor een langere route waar je wel met auto of motor kunt rijden. Dat laatste heb ik een keer gedaan:

Adhikaridanda heeft een basisschool waar ik de eerste twee weken ben geweest. Vanaf de derde week ben ik de activiteiten op de school gaan combineren met andere zaken (bijvoorbeeld verslagen schrijven over Adhikaridanda en andere dorpjes).

De basisschool in Adhikaridanda

De basisschool in Adhikaridanda

De school ziet er, voor Nederlandse begrippen, oud en versleten uit. Toch is deze basisschool voor Nepalese begrippen goed. De vader van mijn gastgezin (48 jaar) vertelde dat hij in zijn jeugd niet zo’n ‘luxe’ had. Er staan houten tafeltjes in iedere klas, in ieder lokaal hangt een schoolbord, er is een bibliotheek met ongeveer honderd boeken, de school is goed af te sluiten en er staat een hek om het ‘speelterrein’. In Nederland zouden vrijwel alle spullen worden afgeschreven; ze hebben het allemaal wel, maar voor Nederlandse begrippen is het allemaal versleten. Waarschijnlijk zou een soortgelijk gebouw in Nederland worden gesloten. Maar goed, voor Nepalese begrippen is het een mooie basisschool. Andere scholen in de regio zien er slechter uit.

Een aantal leerlingen van de school

Een aantal leerlingen van de school

Wat opvalt aan het onderwijs is de manier van lesgeven. De allerkleinsten leren schrijven door ellenlange teksten over te schrijven en door samen met de juf het alfabet uit te spreken. Kinderen krijgen als ze niet luisteren gerust een klap van de docent. De paar onderwerpen die ze krijgen aangeleerd (taal, rekenen, Nepalese les, Engels en biologie/natuurkunde), leren ze door overschrijven en in hun hoofd prenten. Spelenderwijs leren kennen ze in Nepal niet.

De vader van mijn gastgezin is leraar een van leraren op de school

De vader van mijn gastgezin is leraar een van leraren op de school

In de tijd dat ik op de basisschool rondliep wou ik van veel van de kinderen een stukje creativiteit zien. Ik gaf ze de volgende opdracht:

Schrijf een verhaal, het mag overal over gaan en het kan worden geschreven in het Engels of Nepalees.

De meeste kinderen begrepen het niet. Zelfs nadat een van de docenten de opdracht in het Nepalees had uitgelegd, begrepen de kinderen niet wat ze moesten doen. Het onderwijs in Nepal zit zo in elkaar dat de docent uitlegt, wat de leerlingen moeten doen (tot in detail). Er is weinig ruimte voor eigen initiatief, creativiteit en er is maar weinig vrijheid. Aangezien ik op een Montessori Basisschool heb gezeten, was dat juist een van de belangrijke onderdelen van mijn basisschoolperiode.

Afscheid aan het einde van mijn verblijf

Afscheid aan het einde van mijn verblijf

Op een willekeurige schooldag maakte ik onderstaand filmpje. Het hek van de basisschool was op een plaats kapot. Iemand uit het dorp komt dan met een zak cement naar de school om het te maken en daarbij helpt iedereen (maar ook echt iedereen) mee; kinderen van tien a twaalf jaar en docenten proberen op een simpele, amateuristische manier het hek te maken.

Behalve de basisschool heeft het dorp niet veel andere openbare gebouwen of winkeltjes. De huizen liggen ver uit elkaar (soms wel een paar honderd meter). Tussen de huizen liggen mais- of rijstvelden, willekeurige (fruit)bomen, koffieplanten en andere soorten gewas en struiken. En niet te vergeten, het dorp is tegen een berg aangebouwd en kent dus flink wat hoogteverschillen. In het dorp ligt een grote, onverharde weg. Maar zelfs de term onverharde weg klinkt misschien te Westers. Al met al is het een breed bergpad. De ‘zijstraatjes’ zijn kleine kronkelpaadjes van grote stenen en keien, die je naar de verschillende velden en huizen brengen.

Gastgezin

De afgelopen weken heb ik doorgebracht in het huis van Kaladhar en z’n familie. Hieronder probeer ik een rondleiding te geven door zijn huis.¬†Allereerst maar eens de voorkant van het huis:

Voorkant van het huis

Voorkant van het huis

Om bij het huis van Kaladhar en zijn familie te komen, ga je van de grote, onverharde weg af en loop je over onderstaand pad naar zijn terras:

Pad naar het huis

Pad naar het huis

En dan kom je hier uit. Hier zie je in ongeveer hoe zijn huis en het terrein rondom zijn huis eruit ziet:

Het huis van mijn gastgezin

Het huis van mijn gastgezin

Laten we eens beginnen met de rondleiding. Op bovenstaande foto zie je helemaal onderaan een soort stenen verhoging. Dat is de plaats waar een kraantje is gemaakt. Water komt uit de bergen en wordt met een slang in de grote stenen ton gepompt (hoe het precies werkt, werd me niet helemaal duidelijk toen ik er naar vroeg):

Kraantje om te drinken, handen te wassen of tanden te poetsen

Kraantje om te drinken, handen te wassen of tanden te poetsen

Helemaal rechts van het huis is een trapje gemaakt naar de bovenverdieping, de slaapkamer van Kaladhar en z’n vrouw:

Trap naar bovenverdieping

Trap naar bovenverdieping

Op de benedenverdieping zijn drie kamers: helemaal rechts is mijn slaapkamer, de woonkamer en de keuken. De deuren van de drie ruimtes komen allemaal buiten uit. Je kunt ook niet van de ene naar de andere ruimte lopen zonder eerst via buiten te gaan. Laten we beginnen met mijn slaapkamer:

mijn slaapkamer

mijn slaapkamer

Mijn bed (helaas maar 1,80 meter)

Mijn bed (helaas maar 1,80 meter)

De plafonds in het hele huis zijn gemaakt van deze balken:

Het plafond

Het plafond

Rechts van mijn bed heb ik een klein raampje:

Raam in mijn slaapkamer

Raam in mijn slaapkamer

En dit is mijn verlichting (er is dus stroom, maar dat valt iedere dag minimaal een halve dag weg):

Lamp op mijn kamer

Lamp op mijn kamer

Al met al een prima kamer om in te slapen (voor Nepalese begrippen). In de eerste paar dagen raak je er aan gewend dat overal muizen, spinnen, vliegen en andere beesten zitten en dat alles redelijk vuil is. Een dergelijk huis zou in Nederland vrijwel direct onbewoonbaar worden verklaard. Maar goed, ik sliep er goed, de familie zorgde goed voor mij en voor Nepalese begrippen is het een luxe woning. Mij hoor je dus zeker niet klagen.

Aan de linkerkant van mijn kamer zit de woonkamer:

Ingang naar de woonkamer

Ingang naar de woonkamer

De woonkamer ziet er natuurlijk veel anders uit dan de woonkamer zoals we die in Nederland kennen. Dit is de zithoek van de woonkamer, met rechts een ‘slaapbank’ (eigenlijk is het een bed die ook dienst doet als bank):

De zithoek in de woonkamer

De zithoek in de woonkamer

En aangezien ik bij een van de rijkere Nepalezen in huis woon, is er ook een klein tv’tje en zelfs een dvd-speler:

Televisie met links een dvd-speler

Televisie met links een dvd-speler

Achterin de woonkamer zit een trap naar de bovenverdieping:

Trap naar eerste etage

Trap naar eerste etage

Deze trap brengt je naar de tweede helft van de eerste verdieping, de zolder:

De zolder

De zolder

De derde kamer van het huis is de keuken. In principe is alleen de moeder en de oma van het gezin in de keuken te vinden. De mannen komen wel in de keuken maar koken zelf niet en hebben er verder niet veel te zoeken. De ingang naar de keuken:

Ingang naar de keuken

Ingang naar de keuken

En de keuken is natuurlijk van alle gemakken voorzien. Laten we beginnen met de keukenkastjes om pannen en borden in te bewaren:

Eerste keukenkastje

Eerste keukenkastje

Tweede keukenkastje

Tweede keukenkastje

Natuurlijk is er ook een ‘fornuis’. Goed, een fornuis is een groot woord maar er is vuur om op te koken:

Vuur om op te koken

Vuur om op te koken

Wat krijg ik dan te eten als ik in het dorp ben? ’s Morgens en ’s avonds krijg ik een traditioneel Nepalees gerecht: Dal Bhat. Tussendoor krijg ik nog wel eens een kopje warme thee, met melk en gezoet met een flinke dosis suiker maar ’s middags wordt er nauwelijks (of niet) gegeten. Dal Bhat (een rijstgerecht) smaakt ’s avonds lekker na een dag hard werken, maar om acht uur ’s ochtends is het moeilijk om de rijst naar binnen te krijgen. Dal Bhat:

Dal bhat

Dal bhat

Daarmee heb ik bijna alles van het woonhuis laten zien. De verschillende muren van het huis zijn behangen met kranten. Ook leuk om te zien, zo ziet een stopcontact in het huis eruit:

Een stopcontact

Een stopcontact

Aan de linkerzijkant van het huis ligt een schuur waar de dieren van het gezin verblijven:

Aan de linkerkant van het huis

Aan de linkerkant van het huis

Op het moment dat ik deze foto maak, zijn er twee koeien van Kaladhar aan het werk op het rijstveld (om het land om te ploegen). In totaal heeft het gezin dus vier koeien:

2 van de 4 koeien van Kaladhar

2 van de 4 koeien van Kaladhar

En die verblijven ’s nachts in deze schuur. Toen ik ernaar vroeg waarom alle dieren (ook de hond) ’s nachts naar binnen worden gebracht, kreeg ik te horen dat er tijgers rondlopen in de nabij gelegen jungle. De schuur waar de dieren verblijven:

Nachtverblijf van de dieren

Nachtverblijf van de dieren

Naast de vier koeien, heeft Kaladhar nog andere dieren. Twee geiten:

Twee geiten

Twee geiten

Rondom het huis staan vier bijenkassen voor het verzamelen van honing:

Een van de bijenkassen

Een van de bijenkassen

En het gezin heeft een hond:

De waakhond van het gezin

De waakhond van het gezin

Verder heeft Kaladhar een groot rijstveld, een flink aantal fruitbomen en koffieplanten. Dit is een van de ongeveer vijftig koffieplanten van Kaladhar, allemaal liggen ze op loopafstand, rondom het huis:

Een van de koffieplanten

Een van de koffieplanten

Bijna tegen de linkerkant van het huis aangebouwd (slechts een halve meter tussenruimte), ligt de wc en de douche:

Links op de foto: wc- en douchehok

Links op de foto: wc- en douchehok

Toilet- en doucheblok

Toilet- en doucheblok

De wc is, zoals gebruikelijk in Nepal, niet veel meer dan een gat in de grond:

De toilet

De toilet

De douche heeft uiteraard alleen koud water (maar ook dat went na een tijdje) en is vrij simpel:

De douche

De douche

En daarmee is de rondleiding door het huis afgerond. Tegenover het huis is een ijzeren draad gespannen. Daar wordt de was van de familie overheen gehangen om te drogen:

De waslijn

De waslijn

De afgelopen weken heb ik een hele fijn tijd gehad in Adhikaridanda. Alles is uiteraard niet zo luxe en comfortabel als in Nederland, maar alles went. Na de eerste week was het huis en mijn bed al vertrouwd.

Aan de ene kant ga ik het gezin missen, aan de andere kant kijk ik uit naar mijn vakantie in Pokhara en Kathmandu en later deze maand mijn terugreis naar Nederland. Ik heb een mooie tijd achter de rug in het dorp. Aan de vader van mijn gastgezin, Kaladhar, heb ik beloofd dat ik nog een keer terugkom naar Nepal. Wanneer, dat weet ik uiteraard niet. Hij verplichtte me bijna, dat wanneer ik terug zou komen naar Nepal, ik minimaal een nacht bij hem zou overnachten. Tot ziens Adhikaridanda!

Met mijn gastgezin

Met mijn gastgezin

2 gedachtes over “Een (foto)rondleiding door dorp en gasthuis

  1. Leon Coenen zegt:

    Hoi Edwin,

    Een mooie beschrijving van jouw gastgezin en een aardige inkijk in de leefomstandigheden. Doet me een beetje denken aan de binnenlanden van Egypte. Maakte toen ook indruk op ons. Geniet er maar van, want je krijgt er een ‘rijke’ ervaring mee.

    Groetjes,
    Leon

    • edwinvossen zegt:

      Hee Leon,

      Bedankt voor je reactie op mijn blogbericht. Ik zit nu vijf weken in Nepal, vier weken daarvan heb ik bij mijn gastgezin gewoond en ik heb nu al het gevoel dat ik een flinke ervaring rijker ben. De luxe en comfort die we in Nederland gewend zijn, is ver te zoeken in Nepal. Al na de eerste week werd ik dankbaar voor het leven dat ik in Nederland heb. Alles (de straten, de bedden waar je in slaapt, het eten, verkeer, stroom, internet, het dagelijks leven, studie, werk enzovoort enzovoort) komt nauwelijks in de buurt van de luxueze en comfortabele Nederlandse situatie. Dingen waar ik me in Nederland zorgen om maak, verdwijnen in Nepal als sneeuw voor de zon; hier heeft het grootste deel van de bevolking bijna niks en toch zijn ze gelukkig en toch blijven ze iedere dag vrolijk en positief. Je leert goed relativeren in Nepal. Zoals je zegt, je krijgt er inderdaad een ‘rijke’ ervaring mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s