Waarom Mexicanen te laat komen, Grieken lui zijn & discussie over dubbelpaspoort gek is

In de week vóór carnaval, om precies te zijn op 6 februari, ben ik begonnen met mijn minor Global Development Issues (een minor?). Een minor die je laat zien waarom je met Mexicanen geen tijd kunt afspreken, waarom Nederlanders juist zo gebonden zijn aan die tijd en waarom Aziaten op een andere manier hun huis zouden beschrijven dan Amerikanen. Uiteraard zeg ik het ietwat kort door de bocht. Immers, niet alle Nederlanders zijn met tijd bezig en niet alle Mexicanen komen te laat. En natuurlijk heb je landelijke, regionale of zelfs lokale verschillen.

In de paar lessen die ik heb gehad, kwamen termen voorbij als laag- en hoogcontext culturen, monochrone en polychrone culturen en het Johari-venster (leuk feitje: Johari klinkt interessant maar staat simpelweg voor de bedenkers, Joseph Luft en Harry Ingham). Wat me opviel tijdens de lessen, is dat ik op een gegeven moment dacht dat wij, in Nederland, best kortzichtig zijn en dat het makkelijk is om kortzichtig te zijn. Het is makkelijk om te roepen dat de Grieken lui of de Moslims slecht zijn. Om bij het voorbeeld van de ‘luie Griek‘ te blijven, wij noemen de Griek lui en snappen niet waarom hij bijvoorbeeld een bonus krijgt om op tijd op z’n werk te verschijnen (De Telegraaf). Van de andere kant begrijpt de Griek misschien niet waarom wij altijd maar bezig zijn met tijd en op tijd komen.

En dan wordt er in Nederland nog wel eens gesproken over het dubbelpaspoort. Wilders was er ooit fel op tegen. Wat is dat voor iets geks? Denk er eens over na; iedereen in Nederland maakt deel uit van verschillende subculturen. Je heb de subcultuur van je voetbalclub, van je werk, van je studie, van je gezin enzovoort. Maar ook als je ervoor kiest om geen vlees te eten, hoor je tot een subcultuur. Namelijk de groep mensen (in Nederland) die geen vlees eten. Als één van je ouders in Duitsland is geboren, behoor je tot een subcultuur van mensen met een Duitse ouder (of de subcultuur van ‘allochtonen in Nederland’).

Zo komen we steeds meer in de buurt van die Nederlander met het dubbelpaspoort. Misschien staan we dichter bij hem of haar dan we in eerste instantie dachten. Een verschil: zij/hij heeft twee papiertjes, jij hebt er een. Maar jij spreekt misschien wel meer talen, je bent in meer landen op vakantie geweest, hebt in meerdere landen gestudeerd… enzovoort. En wat doen we met de Nederlanders die een huisje in het buitenland hebben? Hoeveel Nederlanders ‘overwinteren‘ er wel niet in Spanje? Tja, wat doen we daar dan mee. Die kunnen we moeilijk op de vingers tikken. Stel je voor dat die pensionado’s morgen allemaal een Spaans paspoort krijgen, hoe lossen we dat dan op? Zou Wilders daar op tegen zijn?

Reflectie en inzicht in de eigen meervoudige identiteit maakt het mogelijk om de wij/zij-tegenstelling te overstijgen.

Het is makkelijk om kortzichtig te zijn en te roepen dat een dubbelpaspoort niet kan of dat Grieken lui zijn. Maar het is veel mooier en interessanter om de situatie eens te analyseren, te bekijken wat er nu aan de hand is en misschien krijg je dan, net als ik, het inzicht dat de ene cultuur (bijvoorbeeld van de Grieken) zeker niet beter of gemakkelijker is dan de andere cultuur. Accepteren van de verschillen kan juist voor binding zorgen. Aankomende woensdag staat mijn volgende les Global Development Issues op de planning. Ik heb er zin in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s