Gedachten van een kameropruimer

Een keer in de, zeg twee a drie weken of een keer per maand, komt er een tijd dat je denkt: “Shit, ik zal toch echt mijn kamer moeten gaan opruimen.” En dan is het niet zo zeer dat je je ouders gelijk wilt geven, die vroeger toen je nog thuis woonde altijd klaagden dat je zo nodig je kamer moest opruimen. Of ook niet dat je je er zo stierlijk aan ergert. Maar meer omdat je niks meer kunt vinden, omdat er, iedere keer als je je bureau wilt gebruiken, stapels aan de kant moeten worden geschoven, omdat al je kleding op de grond ligt en je niks meer hebt om aan te trekken en omdat je in een dronken bui gemakkelijk struikelt over de kleine stapeltjes spullen die op de grond liggen.

Goed, het is zondag. Je zit met je kater op de bank. Afleveringen van ‘How I met your mother’ (of een van de andere sitcoms die ronduit geweldig zijn) terug te kijken en dan besef je je: “Ik kan vandaag ook mijn kamer opruimen.” En als je dat doet, begint er een interessant proces. Je pakt eerst de bezem om het een en ander aan de kant te schuiven. Vervolgens begin je bij je bed of bij de deur of ergens waar je kunt zitten. Hoe was mijn leven de afgelopen twee weken? Wat heb ik voor kleding gedragen? Wat heb ik gedronken en gegeten? Ja, jonge kameropruimers, je leert jezelf kennen met het opruimen van je kamer. In de hoek liggen vijf lege flesjes water. Ach natuurlijk, dat heb ik gedronken de ochtend na die borrelavond. En daar, een plastic pakje van H&M. Welk kleding zat daar ook al weer in? Heb ik dat eigenlijk al betaald?

Beetje bij beetje komen er stukjes vloer te voorschijn. Het wordt je allemaal duidelijk. Als puzzelstukjes valt je geschiedenis van de afgelopen twee weken in elkaar. Onder een berg kleding ligt je fotocamera. Je zet hem aan om te kijken welke foto’s er op staan. Foto’s van kerst en Nieuwjaar. Gedachten over de mooiste avonden en de gezelligste feestjes vullen je hoofd. Het begint er al opgeruimder uit te zien. Op je televisie ligt een dvd-hoesje. Een of andere vage romantische film. Dat was de film die ik met haar keek. Je droomt weg. Op de achtergrond van je gedachten hoor je het gelach van de sitcom die opstaat. Immers, je kunt je kamer niet opruimen zonder een beetje vermaak.

Zo ga je verder tot dat alles weer staat waar het moet staan, tot dat de wasmachine overvol zit met verschillende kledingstukken en tot dat je weer normaal over de vloer kunt lopen. De echte slimmeriken onder ons houden hun kamer natuurlijk bij, ruimen op als ze zien dat het rommelig wordt. Maar de echte student? Nee, die wacht weer een maand. Tot het moment dat hij beseft: “Ik moet m’n kamer opruimen!” En dan, op dat moment, zal hij ook weer beginnen met een terugblik op de afgelopen weken. En met die terugblik, met al die mooie momenten, late avonden, dronken feestjes, mooie dames, gezelligheid met vrienden, zatte telefoongesprekken, stress voor de deadlines, tentamens en noem maar op kun je je als kamer opruimer maar één ding beseffen: “God, wat is het mooi om student te zijn!

Een gedachte over “Gedachten van een kameropruimer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s